Archivar como 29 abril 2011

Esplasbac #8

abril 29, 2011

Novo número do fantabuloso fanzine Esplasbac, cunha nova colaboración da miña persoa na penúltima páxina. O tema deste mes é a ausencia, oh, mia cara…

Recomendable o seu consumo escoitando de fondo algunha melancólica melodía italiana!

Click here to read it!

Cómics en el Desierto

abril 24, 2011

El lugar donde se desarrolla una ficción, bien sea cine, TV, cómic…; cuenta, y mucho. Más allá de servir de contexto, en muchas ocasiones el lugar pasa a ser uno más dentro de la acción porque su presencia condiciona o hace especial la historia que estamos observando. Un caso muy llamativo es el del desierto, donde se trata la mera supervivencia y los personajes están sometidos a unas condiciones físicas y psicológicas extremas. Son parajes totalmente despoblados, sin atisbos de vida, donde se pierde la esperanza a las primeras de cambio. El vacío del desierto, las largas extensiones de arena bajo un sol abrasador siempre me han parecido muy interesantes, sobre todo en el mundo del cómic. Me gustaría compartir con vosotros un repaso muy pequeño de historietas ambientadas en este lugar:

Bone, Tomo 1 de Jeff Smith

LUGAR: Desierto de las afueras del Valle

PERSONAJES: Fone, Phoney y Smiley Bone

Me encanta el inicio de la saga Bone, donde estos extraños y entrañables personajes se encuentran vagando por el desierto tras huir de los encolerizados vecinos de Boneville. No tarda mucho en arrancar la aventura y que los tres salgan estrepitosamente de dicho lugar, pero en las viñetas iniciales quedan perfectamente resumidas las personalidades de cada Bone, con el atractivo de ser unos proscritos alejados de su hogar.

El Castillo de Arena de Jan

LUGAR: Desierto de Djebana

PERSONAJES: Superlópez y la Hormiga Poeta

Superlópez está acostumbrado a viajar a los lugares más recónditos de todo del Universo, desde el centro de la Tierra hasta los confines del espacio, pasando por el Infierno. El desierto no iba ser menos, aunque no se trata de un desierto cualquiera. La increíble imaginación de Jan salpica este páramo con todo tipo de insectos enormes, fruto de la radioactividad, altos muros de cristal, extrañas edificaciones y hasta monstruos de arena. Y en medio de este cacao, a Superlópez se le suma en la aventura una entrañable aunque un tanto pedante hormiga poeta.

Historietas cortas de Anacleto de Vázquez

LUGAR: Desierto del Gobi

PERSONAJE: Anacleto

Estuve rebuscando en un par de números sueltos que tengo aquí para hacer más localizable alguna aventura concreta y nada… Lo que resulta muy curioso, porque todos los que leímos Anacleto alguna vez lo reconocemos como uno de los personajes de cómic más abonados a pasear por el desierto. Y me da la nariz que no era precisamente para poner constantemente a prueba al indestructible Anacleto, sino porque al autor le resultase un escenario muy fácil de dibujar… Cualquier lugar era bueno para Vázquez a la hora de dar rienda suelta a su habitual humor absurdo.

El Cangrejo de las Pinzas de Oro de Hergé

LUGAR: Desierto del Sahara

PERSONAJES: Tintín y el capitán Haddock

Es un poco temerario escribir sobre un cómic que no he leído, pero al pensar en este medio y el desierto me vino a la cabeza irremediablemente Tintín, porque me sonaba alguna de sus aventuras en este sitio. Por lo visto, un accidente aéreo hace que acaben vagando por el desierto provocando alucinaciones por la sed y el calor. Los fans seguro que lo disfrutan, pero con todos los respetos a Hergé, no soy simpatizante de su más popular creación.

Inside Moebius de Jean Giraud Moebius

LUGAR: Desierto B

PERSONAJES: Moebius (en tres edades distintas), Teniente Blueberry, Osama Bin Laden, entre otros.

Todo un ejercicio de work-in-progress. Éste no es tanto un desierto que reporta agotamiento físico sino más bien un páramo creativo, una prolongación gráfica de la página en blanco donde este inmenso dibujante francés deambula por su pasado y presente sin necesidad de encontrar rumbo. Se limita a volar por las infinitas extensiones de su desierto. En este desierto no da tanto miedo quedarse sin agua como quedarse sin ideas.

Contra Cuánto Cabrón

abril 19, 2011

Desde que allá por 2003 tengo conexión a Internet, una de mis constantes ha sido entretenerme con contenidos graciosos. ¡Qué lejos quedan mis visitas a Tonterías.com para buscar fotos y textos graciosos o a los vídeos de El Rellano! De aquellas no concebía el tremendo potencial de Internet y siempre visitaba las mismas webs como quien acude al bar de siempre porque allí se siente cómodo.

A medida que me hacía mayor, iba explorando por Internet, guiado por otros usuarios inmersos en la red como Lex, hasta llegar a parajes insospechados. Internet estaba generando un tipo de humor nacido directamente de su seno, cosas que hasta el momento no existían. Y muchos de ellos se llamaban memes, y yo sin enterarme. Así se denominan los contenidos de todo tipo que se propagan de forma viral, la mayoría de ellos desconcertantes, absurdos e hilarantes. No podría enumerar ni siquiera todos los que yo conozco, que son una ínfima parte de los que existen, pero su encanto me apasionan. “Owned”, “Fail”, “O RLY?”… Tantos y tantos que no tienen fin. Por lo que sé, la mayoría de estas maravillas surgen de 4chan, entre otras en su oscurísima sección /b/, mientras que usuarios de otros foros como Media Vida recogen las imágenes para el disfrute de su comunidad.

Han pasado 8 años, he crecido y también el número de webs dedicadas al humor. Y lo que es más importante, han surgido las redes sociales y han sacudido los hábitos de la mayoría de los internautas. Relacionando esto con el humor, me gustaría citar dos ejemplos muy característicos que casi todos conoceréis y habréis visitado alguna vez: los grupos de Facebook y Cuánto Cabrón.

Los grupos de fans de Facebook son una herramienta concebida para promocionar todo tipo de marcas y productos a los usuarios de dicha red social. Sin embargo, se le puede dar un uso totalmente improcedente y compartir con el resto de usuarios pequeñas fobias, placeres o anécdotas triviales de nuestra vida diaria, chascarrillos, juegos de palabras, sentencias graciosas o sinsentidos varios. El caso más archipopular y autóctono han sido las “Señoras que…”, un boom que vivimos desde mediados del 2009 y algunos intentaron la valiente tarea de hacerse fan de todas, por ridículo que resultase.

El otro caso que me ha motivado a escribir esta entrada ha sido un subportal de los que encabeza Asco de Vida: Cuánto Cabrón, un ya no tan reciente portal que se ha perfilado en España como la referencia a la hora de idear, recoger y exponer todos los memes referidos a las faces. A estas alturas del juego, también conoceréis estas pequeñas historietas que suelen terminar con un Cool Face, FFFFFUUU’s, Fuck Yea y demás. Y algunas creadas exclusivamente para el sitio realmente tienen mucho mérito.

Saco el hacha: Cuánto Cabrón se ha convertido en un portal regentado y gobernado sobre todo para y por estudiantes (más de instituto y escuela que de universidad, por lo que se intuye) donde en sus comienzos tenía cierto gracejo porque se encargaban de españolizar (o simplemente recoger o traducir) muchas historietas de todos estos memes. No soy un usuario habitual, pero las veces que entro se nota que el filtro se ha roto y se ha convertido en un todo-vale donde hacen un uso abusivo de los memes en cada historieta hasta que detrás de cada rostro, carismático como él solo, se ha quedado vacío. En mi rabieta infantil e inexplicable (porque los memes, memes son), entiendo un poco mejor a Walter Benjamin cuando se puso todo farruco y derrotista al tratar la pérdida del aura en la obra de arte contemporánea, cuando se pierde ese halo oculto y misterioso por la experiencia de la distancia, la unicidad de la obra de arte.

Dicho esto, soy consciente de que ya no en Internet en sí, si no en el propio Facebook y en las páginas que visito hay muchas cosas insalvables dentro de este humor que otros verán como una pérdida de tiempo (ahí no me meto, es MI pérdida de tiempo), pero la escritura de esta entrada está motivada por la vulgarización específica que se hace de los meme faces en Cuánto Cabrón.

Me da pena porque Cuánto Cabrón, después de la oportunidad de dar a la conocer los meme faces al público español, también les da su oportunidad para destruir su encanto y acumular a discreción chorradas sin sentido que no hacen más que provocar saturación y hartazgo. Mi actitud no es la desconcertante postura de cabreo por perder la exclusividad de algo que ahora es más “comercial”, como hacen algunos con ciertos directores de cine o grupos de música. En mis páginas de siempre y ámbito personal gozaré de mis memes, pero no con Cuánto Cabrón, con sus adaptaciones de chistes en tiras pobladas inexplicablemente de caretos, historietas sin gracias y otros asuntos plasmados con más gracia y acierto en grupos de Facebook.

Seguramente, los que no me conozcáis muy bien, pensarán al leer esta entrada “menudo friki”. A estas alturas, con tanta gente enganchada a estos grupos de Facebook, a visitar estas páginas chorras, a la descarga enfermiza de series y demás, yo digo: “Quien esté libre de frikismo, que sea el primero en cerrar sesión”

Urbanidad y Seducción

abril 14, 2011

Verdad Incuestionable

abril 12, 2011

¡Compruébalo! ¡Échale un vistazo al bailecillo de marras y después pon cualquiera de tus canciones favoritas para ver como es posible!

Esplasbac #7

abril 5, 2011

Ya está disponible lo nuevo de Esplasbac, un fanzine chanchilerendi que este mes, bajo el título“Marzo marzal”, es freestyle total, dando lugar a más frescura y originalidad si cabe! Botádelle un ollo, disque teño algo feito por aí!

E para os que aínda non o saiban, onte saquei outro blog máis: Paradiños, unha tira que calculo que será semanal, aberta á colaboración dos usuarios, que versa sobre o paro (en concreto, en Galicia), rabiosa e penosa actualidade nestes tempos!

Sobre todo, Six Feet Under

abril 2, 2011

Six Feet Under es ficción y realidad, vida y muerte. La historia de una familia que regenta un negocio funerario, un entorno estrechamente relacionado con la muerte y que tienen que enfrentarse con los problemas del día a día. Haciendo un breve repaso, y desde la conmoción de haber visto el final hace unos escasos minutos, me gustaría comentar varias cuestiones sobre esta serie.

Six Feet Under es una serie…

…sobre la muerte

Todos sentimos (o sentiremos) la pérdida de un ser querido, cada uno la experimenta a su manera: reprimiendo sentimientos, hundiéndose en la miseria, suspirando aliviado. La muerte puede resultar absurda e inesperada, una parca hijaputa que no atiende a razones. Nadie está a salvo, no puedes huir de ella… ¿qué te queda? No tenerle miedo. Hay que aceptarlo, la muerte llegará pero lo que ahora tienes delante es la VIDA.

…sobre la vida

Six Feet Under sobrecoge porque en ocasiones olvidas que se trata de ficción. Lo que estás viendo te ha pasado o a ti, o a alguien de tu familia o amigos, o al vecino de enfrente o al conocido de un compañero. No se trata de la enciclopedia definitiva porque el mundo es muy grande y existen muchas culturas, pero al menos las relaciones presentes en la sociedad del primer mundo occidental quedan brillantemente plasmadas. Enfermedades, abortos, homosexualidad, homofobia, adulterio, hipocresía… repaso a todos los escollos que merman y fortalecen las relaciones humanas.

…sobre las relaciones

“Las relaciones no hacen la vida mejor, la hacen posible”. Esta frase me ha quedado marcada a fuego. Six Feet Under tiene unos personajes perfectamente construidos, cada uno con una evolución espléndida: todos en algún momento te sacarán de quicio pero sin embargo no vas a poder dejar de sentir empatía en cualquier otro.  Las relaciones nos convierten en lo que somos, con nuestras virtudes y defectos. Y lo duro que resultar lidiar con nuestra propia mierda sin incordiar a los demás. Qué fácil es decir ‘vive y deja vivir’ y lo duro que resulta llevarlo a la práctica.

…dentro de otra serie

Momentos curiosos y aparentemente superfluos son aquellos en los que los personajes se encuentran enfrente a la televisión. Personalmente, me llamaban la atención más que nada porque los personajes se encontraban enfrascados en su visionado, con la mirada perdida, absortos. Tal vez sea una reflexión fruto de mi sentimiento fanático por esta serie, pero no podía dejar de pensar que este recurso reforzaba la idea de espejo en la serie, reflejando al espectador en el personaje pasmado ante la tele como entretenimiento evasivo, huyendo por unas horas de su vida.

…con un final sobrecogedor

No soy un gran versado en series, tengo personas cercanas que vieron muchos más títulos que yo. Desde mi experiencia personal, se trata de un final que como comentaba Paula Pérez en su apasionado texto, emociona, y mucho. No quiero hablar más de la cuenta para no quitar la sorpresa a aquellos que estáis leyendo esto y os animéis a verla, pero es increíble como cumple las expectativas.

Así como Alba me recomendó su visionado, os invito a que le deis una oportunidad. Puede que no os atrape desde el minuto uno, pero nadie que llegue al final sentirá que ha perdido su tiempo, si no que ha ganado mucho más.

A noite aínda máis curta

abril 1, 2011

Todavía aturdidos por las repercusiones que trajo consigo la proyección de los cuatros cortos de A noite máis curta del pasado miércoles, seguimos en nuestra nube. Y no pretendemos bajar de ella. ¿Os creéis que hacemos cortos por amor al arte, porque nos gusta contar historias, porque disfrutamos creando? No. Nosotros creamos por amor a nuestro ombligo, por vanidad, orgullo, soberbia! Nos encanta ser lisonjeros entre nosotros y que nos quieran y nos feliciten y nos aprieten las manos, por muy caros que nos salgan los pinchos y lo cargante que pueda resultar la cantidad de spam utilizada para promocionarnos.

Por eso, haciendo el papel de The Man Behind the Curtain, y sin el consentimiento de ninguno de los directores, estoy poniendo en marcha más ideas innovadoras, transgresoras y rompedoras para que en pocos meses volvamos a estar en el Principal aferrándonos al faranduleo que tanto gusta a la gente del audiovisual. Ahí van las propuestas para nuevos cortos:

Sigues siendo demasiado bueno para mí de Enrique Lojo. El director, contento con la acogida de su modesta obra, pretende dar un paso más ambicioso pero a la vez elaborado, por lo que esta continuación ya no tiene seis gags, si no que recopila hasta 42 situaciones increíbles, cada una más hilarante que la anterior. Humor lojonudo.

 

Caray, Pavloba de Fernando Sánchez. En esta ocasión, el protagonista del cortometraje, atascado de nuevo en el espacio/tiempo el día que Pavloba decide dejarlo, en lugar de sufrir por ella, decide darse un último homenaje… Sí, mucho sexo en la segunda entrega, dando todo un repaso al Kamasutra e incluso llegando a prácticas extremas, porque cada día es una nueva aventura y siempre retornarán al mismo punto de partida…

 

A culpa é vosa de Daniel Villaverde. Despois da tremenda acollida da súa primeira curta, Villaverde fala na súa seguinte produción das consecuencias do éxito inesperado, da inseguridade que sinte á hora de crear polo medo a repetirse, traizoarse ou non acadar o mesmo nivel. Todo isto tendo que lidiar agora con coñecidos que pasaban del reconvertidos en fans incondicionais pola aura de fama que lle rodea, con todo tipo de situacións delirantes á hora de saír unha noite compostelá.

 

O Chimpín das 3.10 de Pedro Díaz. Explotando o filón do pastiche western galego rural, nesta segunda entrega Mundo e Milhomes seguen cas súas loitas internas, tensos duelos de miradas, pero todo isto engadindo un novo argumento onde cobran máis protagonismo elementos esquecido na primeira parte, como chimpíns, vacas e tractores.


Seguir

Recibe cada nueva publicación en tu buzón de correo electrónico.