Archivos de la categoría ‘Política’

PU KÉ? #04

octubre 21, 2012

La Solución Final al Desempleo

enero 11, 2012

ANTONIO SEPÚLVEDA | Madrid

Juan se ajusta la corbata frente al espejo, la misma que había llevado en su acto de licenciatura. Se frota los ojos, adormecidos tras la fiesta de despedida de la noche anterior. Después de intentar domar los mechones más rebeldes de su cabello, acude a la cocina para despedirse por última vez de sus padres. “Es extraño”- confiesa el joven – “pero creo que estoy preparado para lo que me espera, no siento miedo”. Juan, como muchos otros jóvenes, acude a su última visita al paro.

“La gente ha cambiado, parece que hemos perdido atisbo de toda cordura” reflexiona Jorge Suárez, actual portavoz del PSOE, un partido relegado ahora a tercer plano. “En 2012 se creía que la crisis tendría que empezar a remitir, y no fue así. Ahora, treinta años más tarde, la desilusión se encuentra en todas las esquinas, cuando no debería ser así. Ni la experiencia republicana que tanto ansiaba una parte de la población española, ni la desaparición del bipartidismo en el Parlamento. No queda ilusión, sólo resignación”.

Juan sale del portal completamente trajeado. La gente de la calle lo observa, sabiendo cuál es su destino. Después de finalizar dos carreras, Comunicación Audiovisual y Filología Hispánica, ha estado dos años formando parte de las listas del paro. Hasta hoy. En ningún momento le han flaqueado las fuerzas, es de los pocos jóvenes que acepta sin problemas la medida adoptada por el Gobierno. “Es lo que toca”, comenta Juan, “prefiero marcharme de pie que trabajar de rodillas”.

“Es una ley controvertida, no cabe duda”, apunta el ministro de Presidencia Rodrigo de Paz, de UPyD, “pero al observar el descenso de la tasa de desempleo y también el del número de suicidios, es la mejor decisión que pudo adoptar el Gobierno”. La bautizada medida como Paro de Muerte, que obliga a aquellos desempleados con más de dos años en las listas del INEM a su ejecución en su respectivo distrito, no ha levantado tantas ampollas como lo haría en un pasado reciente. “En tiempos desesperados, medidas desesperadas. La gente sólo quiere tranquilidad y que la cosa se solucione, a cualquier precio”, señala de Paz, “Viendo los resultados positivos de esta ley, estamos incluso estudiándola como alternativa al recorte de pensiones para las personas de la tercera edad”.

¿No hay manera de escapar de esta muerte? Muchas empresas se han beneficiado de esta situación extrema contratando becarios con contratos muy alejados del salario mínimo interprofesional, con pactos que escapan del control del Ministerio de Trabajo. “Con trabajo o sin él, me encuentro condenado igual” reflexiona Juan, a escasos metros de la oficina del INEM. Le preguntamos si sabe cómo va a terminar su contrato vital. “He leído en un foro que no es para tanto, se trata simplemente de una estancia para diez personas donde te vas quedando dormido. Como lo he estado tanto tiempo desde que he acabado mis estudios”. Juan se despide, y sustituye un sueño roto por otro eterno. Como otro parado más.

Menudo ‘Frauddy’

septiembre 16, 2010

Hace varios días me encontraba en el punto de quedada universal da Coruña (el Obelisco), cuando de repente me topo con que este está todo embalado y con la base en una caja de cartón. “Vaya”- pensé para mis adentros – “otra reforma más”. Sin embargo, me fijé en un cartelito que ponía “Mudanza del Obelisco porque al dueño de la ciudad no le molaFreddy”. Iluso de mí, pensaba que se trataba de un pseudoBansky que quería irse de guay, pero nada más lejos, en esta ciudad falta alguien con coco y cojones que sea capaz de realizar algo inteligente y provocativo.

Ese mismo día noté que había por los contenedores de basura e incluso por los buses más referencias a este tal Freddy. Ya con un odio visceral, no pude reprimir mis ganas de endosarle una patada al contenedor de la basura. Al llegar a casa, cuando R dispuso a bien concederme conexión Internet (creo que es cada vez que hay luna nueva o algo así), contemplé un vídeo de presentación del tal Freddy. Ya no había duda: se trataba de una campaña viral basada en un personaje que afirmaba que la ciudad era suya y a partir de ahora se encargaría de hacer lo que le viniera en gana.

Por sutiles pero reveladores detalles, poco a poco se veía venir por donde iban los tiros: “Cuando el chucho plante el pino lo recoges”, “Tengo 8.500 contenedores, ni uno más ni uno menos” o “Tes dúas opcións: reciclar ou reciclar”. Incisos varios, un koruño koruño (que es la imagen que intentaban dar los artífices de la campaña a su cara visible) no dice ‘chucho’, si no ‘chukel’ (como bien apuntaba Quique y su compañero Adri) y ya el acabóse es cuando un koruño habla en gallego: correcto pero no verosímil.

Por tanto, El Freddy se revela como una campaña de civismo, de cuidemos nuestras calles, we are the world, we are Coruña, aunque yo más bien lo veo como una campaña de cinismo. Señor Losada, aunque supongo que la brillante idea no sea suya, como alcalde de la ciudad es el máximo responsable al autorizarla y le voy a dar tres razones de lo equivocado de su puesta en marcha:

1- No es el mejor momento para esta campaña. Sumidos en la crisis, ya ni me preocupa la pasta que se pudieron gastar para crear controversia y expectación (aunque creo que a muchos conciudadanos se la trae ampliamente floja el asunto). Hay otras necesidades bastantes más importantes antes de esto, si la ciudad fuese de puta madre con bonanza económica, bienvenido sea, pero ahora no, gracias. Mal, muy mal.

2- Dar una imagen simpática del prototipo Koruño. Olé los cojones a quien puso un personaje como El Freddy como protagonista de toda esta muvi, neno. ¿Quieren hacerlo simpaticote poniendo al cliché de koruño malote y dotarlo de civismo y respeto por el mobiliario urbano? ¡Pongamos también a Pedobear como estandarte en la lucha contra la pederastia! Señor Losada, le invito a que se de una vuelta por los Jardines de Méndez Núñez un sábado a las dos de la madrugada después de salir del cine, a ver si tiene lo que hay que tener y le hace tanta gracia el Freddy. Le juro que fui el otro día y pensaba que me encontraba en el universo postapocalíptico de Mad Max, con violentos adolescentes en estado etílico (violentos y faltones, que una cosa es un grupo borracho y otra cosa son varias jaurías faltonas pasadas de rosca con gana de gresca).

Mi brillante ecuación

3- Actuar en unas zonas determinadas de la ciudad, no en todas. Venga, Freddy, ¿la ciudad es tuya, no? Vete a Penamoa, que allí todos estarán deseosos de ver tu maravillosa campaña viral. “Achanta la chabola de ahí, neno”, un cartelito que quedaría perfecto, además ahora con los ánimos caldeados que tienen por allí ahora mismo.

Seguro que existen otras maneras mucho más efectivas de hacer respetar el mobiliario urbano (ni se las pienso dar ni se me ocurren, no me pagan ni es de mi incumbencia), o sea que la próxima vez que decida ejecutar campañas de este tipo piénseselo dos veces. Si por una cosa del destino llegar a leer esto, no se lo tome como un ataque personal, sino como una crítica constructiva: en este ciudad tiene cosas muy buenas (el servicio de bicicletas, Feria del Cómic), pero otras que deberían estar más que reparadas… Y a mí no me mola que El Freddy sea el dueño de Coruña.

Pois ‘cha vez’ ti…

junio 27, 2010

Cha vexo, cha...

Atópome inmerso nun proxecto de investigación dedicado a analizar o tratamento informativo que realizou o xornal El País entre o golpe de Estado que realizou Hugo Chávez en Venezuela en 1992 e o que sufriu en 2002. O meu proxecto inicial era moito máis ambicioso, pero o meu titor soubo quitarme a venda de iluso e enfocalo neste tema interesante e curioso. E aínda menos mal que conto coa axuda desinteresada dun anxo para poder chegar a bo porto.

Agora lamento non ter dedicado máis tempo a investigación, porque estou no momento en que non existen moitas distraccións e asuntos na miña mente e podo dedicarme exclusivamente a el. Hai apartados moi interesantes que me gustaría comentar, fareino de forma breve porque prefiro rematar o traballo que para andar por aquí, xa terei tempo no verán.

Ignacio Ramonet, un dos defensores de Hugo Chávez, explica que existe un dobre discurso nos medios de comunicación occidentais á hora de amosar os países do Sur: o discurso da publicidade, onde as marabillosas paixases e a xente servicial fan del un Paraíso; e o discurso das noticias, onde só nos amosan o Sur coas tráxicas catástrofes naturais ou políticas: terremotos, golpes de Estado, manifestacións con mortos… E polo menos no meu traballo, atendendo ás fotografías e ás informacións publicadas, o apunte de Ignacio Ramonet atópase acertadísimo.

En canto á Hugo Chávez, o presidente venezolano aparece demonizado polos medios de comunicación. Nin tanto nin tan pouco: non quero mollarme demasiado, son home de conviccións políticas bastante febles. Non teño ningún problema co tipo de política que desenvolve, e pretender axudar ós máis pobres é unha das tarefas que moito queda para conseguilo no mundo occidental (moito máis agora, inmersos nunha crise que afecta incluso ós acomodados da clase media). Mais o personaxe de Hugo Chávez en si resulta demasiado polémico: as súas intervencións televisivas (lonxe queda ese vídeo onde ordeaba ós seus colaboradores a rendirse) parecen propias dun programa de humor. Non vou entrar no xogo de se é un ditador ou se realmente non existe liberdade de prensa non seu país, eses temas quedan para Lumidla se quere, pero creo cun home desas características non debería ostentar un cargo tan importante como a presidencia dun país. Foi un militar que intentou acceder ó poder por medio dun golpe de Estado, fracasou e logo chegou o poder pola vía democrática. Unha historia non tan orixinal, mais no seu caso sufriu un golpe e foi reposto por apoio popular. Diso non cabe dúdiba: Chávez non está no poder por casualidade, a maioría dos venezolanos confían nel.

En Internet tedes cantidade de vídeos onde podedes ver as súas actuacións. Quen interprete mal as miñas palabras, síntoo: hai xente que ve o que quere ver, non estou atacando en absoluto ó sistema político que defende Chávez, en absoluto, simplemente aínda que sexa el quen o leve a cabo, non me parece en absoluto un bo líder político. Demasiado egocéntrico, paixonal, polémico, abrupto. Un home demasiado impulso, que se unha mañá se levanta co pe esquerdo e lle din unha mala palabra, non dubidaría en premer o botón vermello.

Snif, snif…ups, creo que aquí comeza a cheirar a ASUFRE.

Finalmente, interesantísima entrevista realizada a Hugo Chávez recentemente no mesmo palacio de Miraflores (Caracas) onde o xornalista Stephen Sackur o somete a unha durísima batería de preguntas…Todo un duelo digno de Frost vs. Nixon. Como curiosidade, esta entrevista foi realizada por mediación de Oliver Stone, pola estrea do seu documental sobre a experiencia socialista revolucionaria en Sudamérica. Se non, dubido moito que se concertase…


Seguir

Recibe cada nueva publicación en tu buzón de correo electrónico.