Elecciones 2015

As 24 Horas de Angôuleme 2016

abc

Outro ano máis (e xa van tres consecutivos) puiden participar no duro reto das 24 horas de Angôuleme: unha conta atrás para debuxar un cómic nese tempo límite e con limitacións temáticas e formais. Este ano o formato foi moito máis benévolo, o único estrés foi manter o ritmo, porque consistiu en tres tandas: cada oito horas (15.00 a 23.00 / 23.00 a 07.00 / 07.00 a 15.00) saía unha norma para oito páxinas. E bastante liberdade creativa, porque foron ben sinxelas: a primeira tanda consistía nunha personaxe A relatando unha escena (con ou sen texto), a seguinte nunha personaxe B contradicindo esa escena e por último, unha personaxe C pechando a historia. O máis complicado era organizar o tempo para poder descansar, pero tendo todo o día libre, ben aproveitado quedou o asunto.

 

Como saberedes os que me tedes por Facebook, ou botando unha ollada ás miñas últimas publicacións no blog, últimamente ando bastante pesadiño co tema da política e das eleccións xerais en España. Non é para menos, debido á bastada de saturación mediática e o comportamento delirante da prensa. Precisamente, as portadas do ABC que encabezan esta entrada son unha das cousas que teño metidas nos miolos a día de hoxe e que remataron por marcar a miña participación deste ano no reto de Angôuleme. Fixen unha historia sen texto para intentar chegar a máis público internacional, pero teño que recoñecer que o meu universo creativo ás veces é tan retorcido e miope, que o final quen poderá chegar a entender a historia será a ‘xente da casa’. E máis aló de criterios estéticos, non estou tan satisfeito co resultado co guion porque debería ter esaxerado a historia relatada por Donatello, cunha visión máis imparcial (xa coñecedes como é Donatello), pero non sabía ben como sería a segunda norma nin tiña a seguridade de que Leonardo sairía á escena. Cousas do directo…

Se queres ler “As tartarugas tamén votan”, velaí vai o enlace.

Degeneración Democrática: El Cómic

Portada

Año 2015: Mariano Rajoy agota su última año en su primera legislatura de gobierno. La oposición está liderada por Pedro Sánchez, ganador de las últimas primarias del PSOE, preparado para ser su principal rival político… Si no fuese por la presencia de Pablo Iglesias, líder de Podemos y rockstar mediática, y de Albert Rivera, presidente de Ciudadanos y crooner político. La opinión pública se centra tan sólo en estas cuatro figuras, los medios funcionan con binomios, la gente sólo quiere mensajes rápidos de consumir: el viejo bipartidismo (derechas vs. izquierdas) contra los nuevos emergentes (el cambio de la gente de la calle vs. el cambio sensato).

Mientras tanto, un votante de a pie, varón blanco de veintimuchos años, emigrado de Galicia a la capital de España por razones laborales, participa en el juego de los medios y la política con la despreocupación propia de una generación descreída y puteada: absorbe información en foros, comparte memes y twittea sobre momentos ridículos de sus líderes, disfruta de los combates verbales de las tertulias políticas… Y decide por cuenta propia aprovechar su presencia en el corazón del Estado para ver en persona a los cuatro presidenciables que más tiempo ocupan en los medios.

Este es el resultado [CLICA AQUÍ PARA LEER EL CÓMIC]