Turquía

Cantos de Serea

turkishsirena

Istanbul semella unha perfecta representación de toda a nación turca en miniatura: un lugar exótico e familiar á vez para os europeos máis occidentais, dúas zonas irreconciliables, separadas por un abismo pero que non son ren a unha sen a outra. Botándolle un pouco máis de imaxinación, poderíamos dicir que Istanbul, Turquía e a súa sociedade son como unha serea: un ser mitolóxico, fermosísimo e único no mundo formado por dúas partes que abraiantemente se atopan ligadas. Son moitos, e ás veces ata ela mesma, os que soñan con que esta sereíña se transforme nunha princesiña Disney. E moitos desexamos estar con esta serea. Pero, ai! Ela sabe perfectamente que a súa existencia perde a metade do seu sentido fóra do Islam. Ese Islam, ese océano relixioso no que os europeos occidentais nos custa mergullarse e no que endexamais poderemos respirar de forma natural sen estar dispostos a afogarnos. Ese é o hábitat natural desta sereíña.

Se esta sereíña tentase estar de costas ó seu mar e aceptase a maxia negra para perder a súa cola para trocala por un par de pernas, tería consecuencias obvias. Certo que sería máis semellante a nós, pero en troques perdería a súa melodiosa voz, quedaría muda. Da mágoa, pero supoño que se queremos admirar e ter un futuro con ela, un dos dous estaría obrigado a perder parte da súa identidade: no noso sería moi complicado levar a cabo unha vida baixo do mar co sentimento de afogo, pero doutra banda sería unha auténtica crueldade facer perder a súa voz a esta belísima serea. Ninguén dixo que fose doado, pero aínda que un grande estadista como Atatürk fixese todo o posible para que a parte humana da serea estivese preparada para saír das profundidades do océano, a súa tradición relixiosa sempre continuará marcando a dirección do seu país.

(Traducción do “Denantes mortos que escravos”: Gamze Sener)

Istanbul is not for me

01Por segundo año consecutivo, mi participación en el delirante reto de las 24 horas de Angôuleme me pilló en condiciones un poco complicadas, pero aun así llevé adelante la empresa entre la tarde/noche de ayer y un par de horas de la mañana de hoy. Las reglas de este año fueron las siguientes:

Realice un cómic de 22 páginas, una portada y una contraportada a partir de un suceso leído en la prensa:

’’Porque no fue autorizada a tomar el avión con su cachorro, ahogó al animal en un baño del aeropuerto’’.
El cómic alternara una viñeta sin texto y una viñeta con texto.

Y a partir de esta premisa (que aunque siendo extraña, resultó mucho más relajada que la del año pasado) y teniendo muy reciente mi estancia en Estambul, me salió ese experimento, en el que si bien creo que cumplí perfectamente la alternancia de viñetas con o sin texto, me tomé la licencia de entender el “cachorro” como si fuese porcino en lugar de canino. Aparte de eso, me dio por perpetrar muy duramente la lengua inglesa, sin margen de tiempo a intentar corregir los fallos ortográficos y gramáticos, pero que imagino serán comprensibles en casi toda su totalidad.

[ Para leer el cómic, clica aquí]